10/7 |

In de omgeving van de Wildenborch was een heuvel, waar men in de kerstnacht onder de grond kerstklokken hoorde luiden. Daar woonden witte wieven. De heuvel is nu afgegraven, zodat de witte wieven dakloos zijn geworden. Maar vroeger, toen ze er nog woonden, gingen ze des nachts spelen met het melkgerei van de boeren. Er was eens een meisje dat voor haar stiefmoeder boodschappen moest doen in Vorden. Toen ze langs de heuvel kwam was die open. Binnen waren de tafels gedekt en het inwendige was verlicht met kaarsen, die op zilveren kandelaars brandden. De witte wieven nodigden het meisje uit, en toen ze later naar huis ging mocht ze een van de kandelaars als aandenken meenemen. De stiefmoeder, die geen gemakkelijke tante was, wilde dat ook eens proberen. Ook zij mocht een aandenken meenemen. Maar ze graaide zoveel bij elkaar dat de klok van Vorden twaalf uur sloeg eer ze klaar was. Toen ging de heuvel dicht, en het heeft zeven jaar geduurd voor ze eruit kwam.
De boer was ondertussen met een ander getrouwd. Toen de boze stiefmoeder dat zag, is ze van kwaadheid veranderd in een zwarte kat.

Die loopt nu nog in de omgeving van de Wildenborch rond. Men moet ervoor oppassen, want ze vliegt iedereen aan. Omstreeks 1790 heeft een arbeider de heuvel ook open gezien. Ook hij zag schitterende zilveren kandelaars en gedekte tafels. Maar doordat de heuvel is weg gegraven kan men dat nu niet meer controleren.

Bekend is de Wildenborch ook, omdat de dichter A. C. W. Staring er heeft gewoond. Hij is begraven op het Vordense kerkhof.
 

bron: www.mariannesweb.nl