10/7 |

Deze sage gaat over de Koele achter 't Hassink. Twee jongelui, Egbert en Albert, dongen naar de hand van dezelfde jonge dochter. De aanstaande schoonmoeder had meer met Albert op, want Egbert was de zoon van een klein keuterboertje, terwijl de ander behoorlijk in de slappe was zat. Maar Egbert had een goed hart. Het was al eens gebeurd dat zijn paard op hol sloeg, vlak bij de Witte Wievenkoele. Er zou zeker een ongeluk zijn gebeurd, als de witte wieven de hengst niet hadden gegrepen. Als dank had hij toen een eierkoek in de kuil geworpen. De oude boer besloot dat de witte wieven zouden beslissen wie van de twee zijn dochter het hof zou mogen maken. In de nacht stuurde hij beiden naar de kuil. Albert ging met een bezwaard gemoed. Hij gooide een grote 'hietplagge' in de kuil. Direct zaten de witte wieven hem op de hielen, en hij kon nog net heelhuids de boerderij van het meisje binnenkomen. Vlak achter hem sloegen de wieven nog met een bijl in de deeldeur. Egbert ging een half uurtje later. Hij wierp een spit naar beneden. Veel meer had hij ook al niet weg te geven. Meteen gooiden de wieven iets terug. Het was de pan waarin de eierkoek was gebakken.
Tevreden ging Egbert achter de ander aan. Toen bleek dat de pan helemaal in goud was veranderd. De witte wieven hadden beslist. Voor wie het goed met hen meent zijn ze nog niet zo kwaad.

bron: www.mariannesweb.nl