10/7 |

Zoete vergiffenis in dennebomen
van nooit bedreven kwaad.
Het is hier donker als bij regen, ik verlaat
de grote weg om tot mijzelf te komen.

Hier hoef ik niet van het geluk te dromen,
omdat het voor mij staat
met open ogen, tot het al maar dieper gaat
het bos in, langs fluwelen zomen.

Het paradijs was zacht, omdat het lam
de leeuw omver kon stoten, toen zij speelden.
De dood lag nergens op de loer.

Ik raak verdwaald in ’t donkerblauwe moer
en kan niet laten om mij te verbeelden
dat ik alleen ben op de wereld als Adam.

~ Gerrit  Achterberg  ~

Alles van Lochem