10/7 |

Vóór midwinter moeten de bonenstokken uit de grond, want anders 'geet Derk met 'n Beer d'r deur'. Of ook wel: Derk met zijn mannetjesvarken is een van de sagegestalten, waarvan je in deze tijd van het jaar een glimp kunt opvangen, al loopt ook zijn rijk ten einde, tegelijk met dat van de korhoenders. Die Beer, dat was een onmundig groot varken, maar wie Derk eigenlijk was, dat weet niemand meer. De volkskundigen kunnen het je wel uitleggen. Hij zou een nazaat zijn, om het zo te zeggen, van de Germaanse god Fro, die op een everzwijn met gouden borstels door het luchtruim reed. Een soort demon dus, voor wie het Achterhoekse en Twentse voorgeslacht een heilig ontzag koesterde. Dat kun je al lezen in schrifturen uit de vorige eeuw, bijvoorbeeld in 'De Oude Tijd', waarin wordt gemeld dat de landman zelfs de naam van dit bovenaardse wezen niet durfde uit te spreken, uit vrees van hem te roepen. Daarom noemde men hem gewoon Derk.

Bij de luchtgeesten moet Berend van Galen worden gerekend, die ook hier met grote haast door de wolken reed, misschien als opvolger van Wodan. In Laren was het 'Ronnekemère', een klein paardje dat door de lucht vloog. Maar in de kerstnacht ging Derk met de Beer rond, die alles meenam wat niet op zijn plaats stond, zoals kruiwagens die niet binnen stonden en bonenstaken die bleven slingeren.

Voeger, toen er nog geen prikkeldraad was, moest op 5 november in Groot Dochteren de tuurnpaolen van de weiden worden gehaald. Anders maakte Derk met de Beer ze stuk. Het schijnt echter dat hij zich met schrikdraad niet bemoeit. De verzameling zou niet compleet zijn, als wij er geen witte en zwarte juffrouwen op na hielden.