10/7 |

's Nachts was mijn vader al om twee uur opgestaan', vertelt H.W. Heuvel, 'om met een buurman naar de paardenmarkt in Hengelo te rijden. Toen ze onderweg waren was het opeens licht geworden, nog lichter dan op de helderste dag, en een grote vuurbol viel neer. Nadat buurman van de eerste schrik was bekomen riep hij: hé, 't was net of der zo een grote schuurdeur werd lösegooid, en of ie zo in de hemel konden kieken.

Het Noorderlicht veeurspelt neet völle goods. ie zeet het vake, as dat kriegsvolk zoo trekt. In 1870 met de Fransch-Duutschen oorlog was 't ok op een aovend zoo rood in 't westen en later zag ie 't in 't noorden. Da's blood, zeien de luu. Daor vecht de dooje soldaoten in de loch." In 1811 scheen het Noorderlicht ook zoo rood. "Grootvader had 'n bröer, dèn mos met Napoleon wied vot, nao Rusland. En toe' schèn dat Noorderlech ok zoo rood en de olde menschen praotten ok van blood en dèn armen jongen maken zik zoo bange. Hee is vot egaon en nooit weer 'ekommen.

Als de bliksem in de boom slaat, zo dat langs de gehele stam een diepe spleet gaat, die in de grond schijnt door te lopen, terwijl het hout en de bastvezels er bij hangen, zegt men wel: „Dat heeft de donderbeitel gedaan."
„Mien vader", zei Jan van Achterbosch, „hef der zelf eene. Den lig op de plate onder 't dak en dat is good tegen 't inslaon. As der onweer wii kommen, zweet den steen altied en soms wordt-e heel week." Ook op andere hoeven worden nog wel donderbeitels bewaard: het zijn praehistorische wapens, langgeleden in de heide gevonden. Men ziet hieruit dat er nog iets leeft van het oude geloof in de donderbeitel of -hamer, door de god met de rode baard geworpen. De donderbeitel wordt ook gebruikt in de volksgeneeskunde: men strijkt er mee langs de „dunegge (=slapen) der kleine kinderen, die aan stuipen lijden.

bron: www.mariannesweb.nl