10/7 |

 In Almen waardde vroeger een spook rond; het spook van de Ehze, een zeer bezadigd spook, dat zich nimmer vertoont. Omstreeks 1300 was een zekere Frederik van Hekeren eigenaar van de Ehze. Hij was de vader van de Van Heeckeren, die zo'n groot aandeel heeft gehad in de twisten tussen Bronkhorsten en Heeckerens. Tot 1512 is het goed in dit geslacht gebleven. Evert van Lintelo bouwde in het begin van de zeventiende eeuw een geheel nieuw Ehze, dat zo mooi was, dat zijn tijdgenoten er niet over uitgepraat raakten. In de negentiende eeuw heeft een timmerman J. D. Langenberg klein geld gemaakt van al dat moois. Hij brak ongeveer twee derde van het slot af, maar wat overbleef was nog steeds de moeite waard. Pas in 1870 was het weer geheel gerestaureerd.

Het eigenaardige van het geval is nu dat er in al deze eeuwen geen sprake is geweest van spokerij op de Ehze, hoewel des papen maghet Aleyd in Almen toch een goede carrière heeft gemaakt als heks. Eerst onze verlichte twintigste eeuw was getuige van het optreden van dit sinistere verschijnsel.

gingen een soort heksenkermis op de zolders organiseren. De toenmalige bewoners waren op deze nachtelijke visites allerminst gesteld. Maar het spook stoorde zich nergens aan. En wat men ook uitvond om het geheimzinnige wezen kwijt te raken, het bleef.

Tenslotte besloot men het huis met de grond gelijk te maken. Het was nog allerminst bouwvallig, want nauwelijks vijftig jaar geleden had men kosten noch moeite gespaard om de Ehze in zijn vroegere luister te herstellen. De slopers deden hun werk grondig. In korte tijd was er niet meer over dan een kale plek binnen de grachten. Weer werd een nieuw Ehze gebouwd, maar het spook voelde zich hier evengoed thuis. Het herhaalde zijn nachtelijke bezoeken en tenslotte werd het zo hinderlijk dat men besloot het huis te verkopen. En sindsdien heeft het spook zich in Almen koest gehouden. 'Maar', vertelde ons een oude knecht die het hele geval van dichtbij had meegemaakt, 'de eigenaar ging verhuizen, en in zijn nieuwe woning spookte het ook. Hij ging nog eens verhuizen, en ook daar spookte het. Alleen het echtpaar zelf hoorde het, en niemand anders. Het was geen spook. Het was hun geweten.'

bron: www.mariannesweb.nl