20/7 |

Wees maar niet bang, als je in de avond lichtjes ziet dansen aan de kanten van de sloten, 't Is waar, je kunt er niet helemaal rustig bij blijven. Geen wonder ook; ze hebben zelf immers ook nooit rust! Je ziet ze nu eens aan de ene kant van de sloot, dan aan de andere; nu in de lucht, dan op de grond; dan weer vaag, dan duidelijk; ineens zijn ze weg, om weer nog glinsterender te voorschijn te komen.

Je wordt er huiverig van! Je moet er medelijden mee hebben, want het zijn allemaal zielen, die geen rust kunnen vinden ; ze zoeken al maar door naar een plaats, waar ze mogen blijven. Er zijn er bij die 't kerkhof zoeken; dat zijn de arme stakkers die vermoord werden en geen begrafenis hebben gehad. Ze zijn aan de kant van de weg blijven liggen of in een kuil terecht gekomen.
Maar meestal is het hun eigen schuld. Gierigaards zijn er onder, die hun geld in de grond hebben gestopt en het niet weer kunnen vinden. Zijn dat geen stumpers? Zelf hebben ze er niets meer aan en anderen, die 't zo hoog nodig hebben, krijgen het ook niet. De onrustigste lichtjes zijn de valse landmeters of boeren, die zich meer land hebben toegeëigend dan waar ze recht op hadden. Ze zoeken naar de grens van hun land, die ze nooit, nooit kunnen vinden.

Ook dwaallichten hielden de fantasie levend. Boven het Slat in Laren zag men dwaallichtjes zweven. Dat waren zielen van ongedoopte kinderen, zei men. En iemand in Lochem, die 's avonds een dwaallicht zag zweven, greep ernaar. Maar hij sloeg met zijn hand in de pennen van een egel. Toen hij later nog eens wilde proberen een dwaallichtje onder zijn zakdoek te vangen mislukte dat.'

bron: www.mariannesweb.nl