10/7 |

Buiten waait de wind om het huis, het is koud en guur. Ergens in de verte hoor je een klaaglijk geluid. Het geluid weergalmt over de weilanden. Plotseling is het weer stil, dan even later klinkt vanaf de andere kant een soort 'antwoord'. Voor Achterhoekers en Twentenaren een heel bekend geluid. Het hoort bij de tijd van het jaar, en is alleen te horen vanaf het begin van de adventsperiode in december tot aan Driekoningen 6 januari. Buiten deze periode is het 'verboden' op de hoorn te blazen. De hoorns worden weer voor een jaartje opgeborgen.


De oorsprong van de midwinterhoorn

Over de geschiedenis van het midwinterhoornblazen bestaan veel uiteenlopende verhalen. De meest waarschijnlijke is, dat de Germanen tijdens hun joelfeesten op hoorns bliezen om de vruchtbare grond te beschermen tegen boze geesten, Het klagelijke geluid zou de geesten op de vlucht doen jagen. Of dit werkelijk de oorsprong is weet niemand.

Een Germaanse stam blies deze hoorn altijd tijdens de laagste zonnestand. Een gebruik overigens dat de Saksen hadden overgenomen van eerdere bewoners van ons deel van het Europese continent, namelijk de Kelten. Dit alles is geschiedkundig vastgelegd door Tacticus, een Romeins schrijver die dit gebeuren vermeldt rond het jaar 60 na Christus. Een verklaring omtrent de reden van het blazen, juist tijdens de laagste stand van de zon, kon Tacticus echter ook niet geven. Hij sprak de taal der Saksen niet en de Kelten waren al meer dan 100 jaar vertrokken uit dit gebied. Was het om de zon weer hoger aan de hemel te krijgen? Of moesten de boze geesten van de in het najaar ingezaaide velden verjaagd worden om de oogst voor het komende seizoen te garanderen? Een duidelijk antwoord op deze vragen kan niet gegeven worden. Na de Grote Volkshuisvesting en het in elkaar storten van het Romeinse rijk rond het jaar 400, breidde zich langzamerhand het Christelijke geloof uit over Europa. Ook de heidense stammen uit de regio werden door vertegenwoordigers van de kerk benaderd. Het geloof in mythen stierf hierdoor uit. Het gebruik van de "Mirreweenterhoorn" bleef echter nu met een duidelijke functie bestaan en wel de aankondiging van de geboorte van het Kerstkind, de geboorte van Christus die vrede zal brengen op aarde.


De hoorn is meestal tussen 1 mtr. en 1.80 mtr. lang. Het wordt tegenwoordig gemaakt van wilgen- berken- of elzenhout. Vroeger had men nog geen lijm om de 2 helften aan elkaar te lijmen.De delen werden met natte biezen aan elkaar gebonden en afgedicht. n de naad zit een reepje bies, dat door het water uitzet Hierdoor werden de naden van de hoorn afdicht. Daarna werd de hoorn in het begin van de adventstijd in de waterput gehangen, waardoor het hout verzadigd raakte. Door op deze manier te werken werd de hoorn loodzwaar en was niet te tillen. Men steunde daarom met het uiteinde op de put. De echo zorgde bovendien voor een mooie nagalm. Tegenwoordig worden vaak 'droge' hoorns gebouwd. Men lijmt de delen aan Aan het dunne beginstuk van de hoorn zit in de opening een mondstuk de zgn. "hap" Deze is wat schuin afgesneden en is meestal gemaakt van vlierhout. Vlier heeft een 'zachte' binnenkant.
 

bron; www.mariannesweb.nl